Τι λέει η Μόνικα για το ναυάγιο;

Στην "Εφημερίδα των συντακτών" μίλησε η Μόνικα για την περιπέτεια που είχε μεσοπέλαγα ανάμεσα σε Τζιά και Πειραιά!

Πρόσφατα έζησες ένα φοβερό ναυάγιο. Τι σκεφτόσουν εκείνες τις ώρες;

«Οτι ήρθε το τέλος. Πριν με εγκαταλείψουν οι σωματικές μου δυνάμεις, είχε δυστυχώς παραδοθεί το μυαλό μου. Κολυμπούσα επί επτάμισι ώρες και έφτιαχνα με τον νου όλη τη φρίκη της επόμενης μέρας: σκεφτόμουν τη μητέρα μου να μην ξεπερνά ποτέ τον χαμό μου, τους φίλους μου να με αναζητούν, τους συνεργάτες μου τρελαμένους. Στη διαδρομή από Τζια προς Πειραιά, το σκάφος έπιασε φωτιά. Βρέθηκα με τέσσερις ακόμα φίλους σε μια θάλασσα με 6 Μποφόρ. Το βλέμμα που ανταλλάξαμε πέφτοντας χωρίς σωσίβια στο νερό ήταν η πιο τρομακτική στιγμή της ζωής μου.

Επτά ώρες και είκοσι λεπτά πάλευα με την απελπισία και την αγωνία: Προχωράμε καθόλου; Θα μας βρει κανείς; Ενα σούπερ Πούμα πέρασε από πάνω μας χωρίς να μας δει. Ο φίλος μου, όταν έβλεπε ότι “υποχωρούσα”, μου έλεγε “μέτρα, μην το βάζεις κάτω”. Μοναδική μου παρηγοριά οι δικοί μου άνθρωποι, το χέρι που μου κρατούσε ο Φαίδωνας, η ελπίδα ότι θα ξανακάνω μουσική. Ωσπου να ακουμπήσω τον βράχο σε σχεδόν ημιλιπόθυμη κατάσταση είχα μετρήσει μέχρι το 7.816…».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη εδώ

Αριάδνη Στεφανίδου

Πρόσφατα έζησες ένα φοβερό ναυάγιο. Τι σκεφτόσουν εκείνες τις ώρες; «Οτι ήρθε το τέλος. Πριν με εγκαταλείψουν οι σωματικές μου δυνάμεις, είχε δυστυχώς παραδοθεί το μυαλό μου. Κολυμπούσα επί επτάμισι ώρες και έφτιαχνα με τον νου όλη τη φρίκη της επόμενης μέρας: σκεφτόμουν τη μητέρα μου να μην ξεπερνά ποτέ τον χαμό μου, τους φίλους μου να με αναζητούν, τους συνεργάτες μου τρελαμένους. Στη διαδρομή από Τζια προς Πειραιά, το σκάφος έπιασε φωτιά. Βρέθηκα με τέσσερις ακόμα φίλους σε μια θάλασσα με 6 Μποφόρ. Το βλέμμα που ανταλλάξαμε πέφτοντας χωρίς σωσίβια στο νερό ήταν η πιο τρομακτική στιγμή της ζωής μου. Επτά ώρες και είκοσι λεπτά πάλευα με την απελπισία και την αγωνία: Προχωράμε καθόλου; Θα μας βρει κανείς; Ενα σούπερ Πούμα πέρασε από πάνω μας χωρίς να μας δει. Ο φίλος μου, όταν έβλεπε ότι "υποχωρούσα", μου έλεγε "μέτρα, μην το βάζεις κάτω". Μοναδική μου παρηγοριά οι δικοί μου άνθρωποι, το χέρι που μου κρατούσε ο Φαίδωνας, η ελπίδα ότι θα ξανακάνω μουσική. Ώσπου να ακουμπήσω τον βράχο σε σχεδόν ημιλιπόθυμη κατάσταση είχα μετρήσει μέχρι το 7.816...». Πηγή: www.lifo.gr

Πρόσφατα έζησες ένα φοβερό ναυάγιο. Τι σκεφτόσουν εκείνες τις ώρες; «Οτι ήρθε το τέλος. Πριν με εγκαταλείψουν οι σωματικές μου δυνάμεις, είχε δυστυχώς παραδοθεί το μυαλό μου. Κολυμπούσα επί επτάμισι ώρες και έφτιαχνα με τον νου όλη τη φρίκη της επόμενης μέρας: σκεφτόμουν τη μητέρα μου να μην ξεπερνά ποτέ τον χαμό μου, τους φίλους μου να με αναζητούν, τους συνεργάτες μου τρελαμένους. Στη διαδρομή από Τζια προς Πειραιά, το σκάφος έπιασε φωτιά. Βρέθηκα με τέσσερις ακόμα φίλους σε μια θάλασσα με 6 Μποφόρ. Το βλέμμα που ανταλλάξαμε πέφτοντας χωρίς σωσίβια στο νερό ήταν η πιο τρομακτική στιγμή της ζωής μου. Επτά ώρες και είκοσι λεπτά πάλευα με την απελπισία και την αγωνία: Προχωράμε καθόλου; Θα μας βρει κανείς; Ενα σούπερ Πούμα πέρασε από πάνω μας χωρίς να μας δει. Ο φίλος μου, όταν έβλεπε ότι "υποχωρούσα", μου έλεγε "μέτρα, μην το βάζεις κάτω". Μοναδική μου παρηγοριά οι δικοί μου άνθρωποι, το χέρι που μου κρατούσε ο Φαίδωνας, η ελπίδα ότι θα ξανακάνω μουσική. Ώσπου να ακουμπήσω τον βράχο σε σχεδόν ημιλιπόθυμη κατάσταση είχα μετρήσει μέχρι το 7.816...». Πηγή: www.lifo.gr